ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ (1776-1831). Διπλωμάτης της τσαρικής Ρωσίας και Κυβερνήτης της 'Ελλάδος (1827-1831). Γόνος ευγενούς Κερκυραϊκής οικογενείας, σπούδασε γιατρός στην Πάντοβα, χωρίς να ασκήση ποτέ το επάγγελμα. 'Ολιγαρχικός στις άντιλήψεις και εχθρός των "λαϊκών" κινημάτων, χτύπησε αλύπητα τό 1804 τις εξεγέρσεις στην Κεφαλονιά, της οποίας είχε διοριστή ώς εκπρόσωπος στή Γερουσία των Ιονίων. Όταν το 1807 ό Ναπολέων απέκτησε και πάλι τά Ιόνια νησιά, ό Καποδίστριας έφυγε για τη Ρωσία και μπήκε στο διπλωματικό κλάδο τού τσαρισμού. Υπηρέτησε ώς διπλωμάτης στη Βιέννη (1811) στή Βέρνη (1814) και τό 1815 έλαβε μέρος ώς αντιπρόσωπος του Τσάρου στο Συνέδριο της Βιέννης.....
Το 1827 ή συνέλευση της Τροιζήνος τον εξέλεξε κυβερνήτη της Ελλάδος. Εφθασε στό Ναύπλιο στις 18 Ιανουαρίου 1828 και στις 21 αποβιβάστηκε στην Αίγινα. H πολιτική του τον έφερε σε σφοδρή αντίθεση με το κοτζαμπάσικο κατεστημένο, άλλα και μέ τις «προστάτιδες δυνάμεις», πού τον θεωρούσαν όργανο των Ρώσων και ξεσήκωναν εναντίον του το λαό, μέ συνταγματικά συνθήματα. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, ημέρα Κυριακή, δολοφονήθηκε από τους Κωνσταντίνο και Γιωργάκη Μαυρομιχάλη.
ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ (1778-1857). Νεώτερος αδελφός του Ιωάννη, διπλωματικός και αυτός υπάλληλος της τσαρικής Ρωσίας. Μετά τη δολοφονία του αδελφού του ανέλαβε την Προεδρία της προσωρινής κυβερνητικής επιτροπής, αλλά άποπέμφθηκε μετά εξάμηνο και κατέφυγε στην Πετρούπολη, όπου και συνταξιοδοτήθηκε από την τσαρική κυβέρνηση.
ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ ΠΕΤΡΟΣ ό επιλεγόμενος ΠΕΤΡΟΜΠΕΗΣ (1765-1848). Φύλαρχος της Μάνης κατά τους χρόνους της μεγάλης Επαναστάσεως του 1821. Κατά το 1804, όταν σημειώθηκαν οί διωγμοί των κλεφτών, προστάτευσε πολλούς διωκόμενους. Το 1816 έλαβε τον τίτλο του Μπέη της Μάνης. Κατηχήθηκε στη Φιλική 'Εταιρία και έλαβε τή διαβεβαίωση ότι θ' άνακηρυχθή ηγεμόνας της Πελοποννήσου. Τρεις ημέρες πριν από τήν 25 Μαρτίου 1821 μπήκε στην Καλαμάτα μέ τους Μανιάτες του και τήν κατέλαβε. Έλαβε μέρος στην Πελοποννησιακή Γερουσία πού συγκροτήθηκε στις Καλτετζές και εξελέγη πρώτος πρόεδρος της. Υπέγραφε εξ ονόματος των επαναστατημένων Ελλήνων το πρώτο διπλωματικό έγγραφο προς τις ευρωπαϊκές αυλές, που ζητούσε τήν αναγνώριση της Επαναστάσεως.
Στις εσωτερικές διαμάχες έπαιξε ρόλο συμβιβαστικό. Όταν ήρθε ό Καποδίστριας αρχικά τον αποδέχτηκε ως Κυβερνήτη, αλλά ή αμείλικτη στάση του ισχυρού ανδρός έναντι των προνομίων των ισχυρών της Μάνης μετέβαλε το Μαυρομιχάλη σέ εχθρό του Καποδίστρια. Το Πάσχα του 1830 ο Πετρόμπεης πιάστηκε γιά αντικρατική δράση άπό τον Κ.Κανάρη και κλείστηκε στις φυλακές του Ίτς-Καλέ. Η σύλληψη του θεωρήθηκε ώς προσβολή κατά της Μάνης και της οικογένειας των Μαυρομιχαλαίων και είχε ώς αποτέλεσμα το αιματηρό γεγονός της δολοφονίας του Καποδίστρια.
ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (αδελφός του Πετρόμπεη, ένας από τους δολοφόνους του Καποδίστρια). Στις 27 Σεπτεμβρίου 1832 καιροφυλακτώντας, μαζύ μέ τόν ανεψιό του Γιωργάκη, σκότωσε τόν Καποδίστρια εξω άπό την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο. Τραυματισμένος άπό τους διώκτες του αποτελειώθηκε από σφαίρα του Φωτομάρα πού τού 'ριξε άπό τό παράθυρο του σπιτιού του ό γέρο-στρατηγός.
ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ. Γιος του Πετρόμπεη και ανεψιός του Κωνσταντίνου, ένας άπό τους δολοφόνους του Καποδίστρια. Αποτέλειωσε τόν Κυβερνήτη μέ μια μαχαιριά στην κοιλιά. Καταδικάστηκε σε θάνατο και τουφεκίστηκε πριν περάσουν δεκαπέντε μέρες άπό τη δολοφονία του Καποδίστρια.
ΠΟΛΥΖΩΙΔΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ (1803-1872). Δικαστικός και δημοσιογράφος άπό τό Μελένικο (Μέλνικ) της Βουλγαρίας. Σπούδασε νομικά στη Γερμανία και αντιπολιτεύτηκε σφοδρά τόν Καποδίστρια ώς συνταγματικός μέ την εφημερίδα "Απόλλων" την όποια εξέδιδε στην Ύδρα, όπου είχαν καταφύγει οι αντιπολιτευόμενοι τόν Καποδίστρια, και είναι επίσης ό Πρόεδρος του δικαστηρίου, πού μαζί μέ τό Γ. Τερτσέτη, αρνήθηκε νά ύπογράψη την καταδίκη του Θ. Κολοκοτρώνη από τη Βαυαροκρατία.
ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΡΙΚΟΡΝΤ. Διοικητής του Ρωσικού στόλου της Μεσογείου, αντικαταστάτης από το 1829 του ναυάρχου Χέυντεν, ενός από τους τρεις νικητές του Ναυαρίνου. Ο Ρίκορντ ήταν ό φορέας της ρωσικής πολιτικής για την Ελλάδα και ό ουσιαστικός καθοδηγητής του Καποδίστρια. Τέτοια ήταν ή επιρροή του στην Ελλάδα, ώστε μετά τήν αποπομπή του Αυγουστίνου Καποδίστρια το 1832 κατόρθωσε νά έκλεγή προσωρινός κυβερνήτης τής Ελλάδος, αλλά δέν ανέλαβε ποτέ το αξίωμα λόγω εσωτερικών και εξωτερικών αντιδράσεων. Ανεκλήθη στην Πετρούπολη το 1833.
ΤΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ
"Τρομερόν καί φρικτόν άκουσμα! Μέγα και ανήκουστον δυστύχημα κατέλαβε την Ελλάδα! Ανδρες αιμάτων κατέβαψαν τάς άνοσίους χείρας των είς τό αίμα του Πατρός της Πατρίδος.
Τό πρωί της παρελθούσης Κυριακής, 27 του λήγοντος μηνός, ένω ή αείμνηστος Αυτού Εξοχότης είσήρχετο κατά τό σύνηθες εις τόν ένταΰθα ναόν του Άγιου Σπυρίδωνος δια να προσφέρη τήν πνευματικήν λατρείαν εις τόν Ύψιστον έν μέσω του λαοΰ, εις τόν όποιον ή παρουσία του ενέπνεε τήν φιλοστοργωτάτην παρηγορίαν, και ή ευσέβεια του, τό παράδειγμα της ακρότατης των αρετών, δύο άλιτήριοι, ό Κωνσταντίνος και ό Γεώργιος Μαυρομιχάλαι, τόν άφήρεσαν, τήν ζωήν, και άφήρεσαν εκ μέσου του έθνους τόν αγαπητόν αρχηγόν του. Οποία εκπληκτική λύπη καί άδημοσία κατεκυρίευσεν ευθύς 'πλους! Ποίοι κοπετοί και θρήνοι ανδρών, γυναικών και παίδων συνώδευσαν τό λείψανον της άοιδήμου Α.Ε. είς τό παλάτιον. Ο λαός ιδών έμπροσθεν του πραχθείσαν τήν μεγίστην ανοσιουργίαν, έκινήθη είς τοσαύτην άγανάκτησιν, ώστε ό μεν πρώτος των έθνοκαταράτων τούτων πατροκτόνων έλαβεν ευθύς τά έπίχειρα του τρομερού εγκλήματος των, ό δε έτερος δεν ήθελεν διαφύγει καί αυτός τήν κοινήν οργήν, αν δεν έφθανε νά καταφυγή είς τόν οίκον του Κυρίου Άντιπρέσβεως της Γαλλίας, όστις τόν παρέδωκεν ύστερον κατά ζήτησιν της Γερουσίας, δια νά ύποβληθή είς τήν αυστηρότητα της έθνικής δικαιοσύνης. Η πικρά αυτή εϊδησις διεδόθη έν ακαρεί εις όλην την πόλιν διά των κοινών γόων και αναστεναγμών.
Μετά το φρικτόν καί αίφνήδιον τούτο συμβεβηκός, ή Γερουσία και οι Γραμματείς της Κυβερνήσεως συνήλθον ευθύς εις έκτακτον συνεδρίασιν δια νά συσκεφθωσι περί του πρακτέου, όπως διαλαμβάνει τό ΙΓ Άρθρον του Β'Ψηφίσματος της έν Άργει Δ' Εθνικής Συνελεύσεως.
Κατά τάς δεινάς ταύτας ώρας, πρέπει νά τό είπωμεν εις τιμήν του εθνικού χαρακτήρος, ούτε μίαν στιγμήν δεν διεκόπη ή ευταξία και ή κοινή ασφάλεια. ΤΟ στρατιωτικόν εδειξεν απαραδειγμάτιστον πειθαρχίαν μείναν πιστόν εις τά χρέη του, ό δέ λαός έφύλαξεν ακραν ήσυχίαν. Τόσον έπενήργει και μετά θάνατον έτι εις τάς ψυχάς των τεθλιμμένων Ελλήνων ή ιερά σκιά του Πατρός, προς τόν οποίον είχον όλον τό θάρρος και τάς ελπίδας των.
Εντός ολίγων ωρών ή Γερουσία έφθασεν εις πέρας των υψηλών σκέψεων της, καί έψήφισε προσωρινήν τριμελή Διοικητικήν Επιτροπήν, έκλέξασα παμψηφί τους Κυρίους Α.Α. Καποδίστριαν Πρόεδρον, Θ.Κολοκοτρώνην καί Ιω. Κωλέττην.
Εντός ολίγου θέλουν διαταχθή υπό της Κυβερνήσεως τά περί της κηδείας καί καθολικής πενθηφοριας. Εν τούτοις δέ κατά τάς παρούσας ημέρας του κοινού πένθους όλη ή αγορά και οι οίκοι των δημοσίων συναναστροφών ευρίσκονται κλεισμένοι.
"Γενική Εφημερίς" 30 Σεπτεμβρίου 1831
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου